Η Ακράτα Τοπική ιστορία

Δευτέρα, 16 Δεκέμβριος 2013 11:43 διαχειριστής
Εκτύπωση PDF

Η τοπική ιστορία μέσα από θεατρικά κείμενα των μαθητών του σχολείου μας

 

    

 

   Τα κείμενα που ακολουθούν γράφτηκαν από τους μαθητές της Στ’ τάξης στο πλαίσιο εκπόνησης σχεδίου εργασίας (project) για την ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας. Τόσο στο γλωσσικό δίωρο όσο και στο μάθημα της ιστορίας, οι μαθητές μας δούλεψαν χωρισμένοι σε (5) ομάδες και με βάση πληροφοριακό υλικό από ιστορικές πηγές έφτιαξαν τα θεατρικά κείμενα, τα οποία και παρουσίασαν στη γιορτή της 25ης Μαρτίου στην αίθουσα του Συλλόγου «Αναγέννηση».  
   Εστιάσαμε στα γεγονότα και στις ιστορικές μάχες που έλαβαν χώρα στην περιοχή μας (Νωνάκριδα, Ακράτα) με στόχο να αναδείξουμε την τοπική μας ιστορία, να μάθουμε τα γεγονότα, να γνωρίσουμε από κοντά τους δικούς μας ήρωες και μέσα από αυτό το ταξίδι της αυτογνωσίας να αγαπήσουμε τον τόπο μας και να παρουσιάσουμε το «ιστορικό του πρόσωπο» με τη μορφή δρώμενων στους συμμαθητές, στους δασκάλους και τους γονείς των μαθητών μας. Δουλέψαμε με ιστορικά κείμενα από εγκυκλοπαίδειες, από την ιστοσελίδα του Δήμου Ακράτας www.akrata.gr και του σχολείου, από ιστορικά βιβλία του Αθανάσιου Φωτόπουλου και του Λεωνίδα Φιλιππόπουλου και από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τα κείμενα αυτά με πολύ κόπο και επιμονή οι μαθητές μας τα μετέτρεψαν σε θεατρικά κείμενα. 
   Η Αχαΐα διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης. Τα προεπαναστατικά επεισόδια στις Πόρτες Αγριδίου, στη Βαλιμή, στην Ακράτα και στα Καλαβρυτοχώρια συνέβαλαν στο άναμμα της σπίθας της επανάστασης που έφερε λίγες μέρες μετά τις αλυσιδωτές αντιδράσεις για την Εθνική Παλιγγενεσία. Πολιορκίες, ενέδρες, ναυμαχίες, κλεφτοπόλεμος ενάντια στον αναρίθμητο τακτικό στρατό του κατακτητή, λεβεντιά και ψυχή οδήγησαν μετά από 7 χρόνια σφαγών και λεηλασιών στην κινητοποίηση των Μεγάλων Δυνάμεων για την επίλυση του ελληνικού ζητήματος. Ηγετικές φυσιογνωμίες σαν του Νικόλαου Σολιώτη, του Ασημάκη Φωτήλα, του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, του Θεοχαρόπουλου, του Μελετόπουλου και του Σωτήρη Χαραλάμπη σφράγισαν ανεξίτηλα το ιστορικό μας γίγνεσθαι και άφησαν το στίγμα των ηρωικών τους πράξεων ισχυρή παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
   Τα θεατρικά που ακολουθούν μπορούν να ενταχθούν σε ένα γενικότερο πλαίσιο «χρονικού της επανάστασης» που κάθε δάσκαλος μπορεί να επιλέξει από τα γεγονότα της νεότερης ιστορίας μας με αφήγηση, τραγούδια ή άλλα θεατρικά δρώμενα. Τα θεατρικά παρατίθενται με τη χρονική σειρά που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση.

 

Σκηνές:
1. Φιλική εταιρεία 
2. Πόρτες Αγριδίου (14 Μαρτίου 1821)
3. Συγκέντρωση στην Αγία Λαύρα
4. Η μάχη της Ακράτας (1823)
5. Η μάχη του Καστρακίου (1826)

 

 

 

Φιλική εταιρεία

Αφηγητής 1: Αλλά και στον τόπο μας έδρασαν ονομαστοί κλέφτες. Ο Περδικούλας κι αργότερα ο Γιαννάκης που αγωνιζόταν κάτω απ’ τις διαταγές του Κολοκοτρώνη, του Ζαχαριά και του Πετμεζά. Απ’ την επαρχία Καλαβρύτων σπουδαίοι κλέφτες- οπλαρχηγοί αναδείχτηκαν οι Πετμεζαίοι, οι Λεχουρίτες, οι Σολιώτες, οι Χονδρογιανναίοι κ.ά. Ένα χαρακτηριστικό κλέφτικο τραγούδι αναφέρεται στον πατέρα Γιαννιά, γιο του λεβεντόπαπα Παπανδρέα:

Κλέφτης
Εμείς καλά καθόμαστε εδώ στον ξένο τόπο
Κι αν μας πειράξουν τίποτε της Πάτρας οι αγάδες, 
Τότε να μας γνωρίσουνε, τότε να μας ιδούνε,
Να ιδούν το Γιάννη του παπά, το γιο του Παπανδρέα, 
Πώς πιάνει σκλάβους ζωντανούς, σκλάβους κοτζαμπασήδες, 
Πιάνει και τον Μεχμέτ αγά της Πάτρας βοϊβόδα.

Αφηγητής:   Ο Γιαννιάς σε μια από τις συγκρούσεις πληγώθηκε βαριά και πέθανε. Στην Πάτρα υπάρχει ανδριάντας και πλατεία αφιερωμένη στο γενναίο παλικάρι.

Αφηγητής:   Το μήνυμα της Φιλικής Εταιρείας ταξίδεψε στην Πελοπόννησο. Πρώτος απ’ όλους τους ιεράρχες μυήθηκε ο Παλ. Πατρών Γερμανός και μύησε στη συνέχεια και άλλους κληρικούς. 

Αφηγητής: Ο Νικόλαος Σκουφάς, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Εμμανουήλ Ξάνθος ίδρυσαν το 1814 τη Φιλική Εταιρεία.

Αφηγητής: Καθώς ερχόταν το βράδυ σε ένα παλιό σπίτι στην Ύδρα[1] ο Νικόλαος Σολιώτης και ο Νικηφόρος Παμπούκης μυήθηκαν στην Εταιρεία.

Νικ. Παμπούκης: Μήπως σε είδε κανείς προτού έρθεις εδώ, Νικόλαε;

Νικ. Σολιώτης: Όχι, κανείς δεν με είδε!

(Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ο παπάς)

Νικ. Παμπούκης: Μας ξάφνιασες, παπά μου. Σας πρόσεξε κανείς προτού μπείτε μέσα;

Παπάς: Όχι, παιδί μου, κανείς.

Νικ. Παμπούκης: Παπά μου, πρέπει να ‘μαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί οι Τούρκοι μπορεί να μας ανακαλύψουν.

Νικ. Σολιώτης: Ας αρχίσουμε τότε την τελετή του όρκου.

Παπάς: Άναψε, τέκνο μου, το κερί.

Σολιώτης: Το άναψα, παππούλη, τι άλλο να κάνω;

Παπάς: Στερέωσε το ευαγγέλιο πάνω στο τραπέζι και βάλε το χέρι σου πάνω του να ορκιστείς.

(Ακούγεται ένας θόρυβος απ’ έξω)

Παμπούκης: Τι ήταν αυτό, σύντροφοι;

Παπάς: Πηγαίνετε να δείτε.

(Παίρνουν και οι δυο τα όπλα τους και ανοίγουν την πόρτα).

Σολιώτης: Ακίνητος! Θα σε φάω  λάχανο όπου κι αν είσαι, παλιότουρκε!

(Ακούγεται μια γάτα).

Σολιώτης: Με τρόμαξες, παλιόγατο!

Παπάς: Μη βρίζεις, τέκνο μου. Είναι αμαρτία.

Παμπούκης: Τέλος πάντων, ας συνεχίσουμε την τελετή μας.

Παπάς: Γονατίστε, παλικάρια μου και βάλτε το χέρι σας στο Ευαγγέλιο

Παπάς: Ορκίζομαι ενώπιον του Κυρίου………

(Ο παπάς λέει μία φράση και την επαναλαμβάνουν οι άλλοι)

Όλοι:  να κρατήσω μυστική την Ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και να υπηρετήσω ως το τέλος την πατρίδα μου…..

(Ο Σολιώτης διαβάζει από ένα χαρτί τον όρκο των Φιλικών).

Παπάς: Μπράβο, τέκνα μου, ο Θεός μαζί σας.

Αφηγητής: Μυημένοι πια στην Φιλική Εταιρεία ο Νικηφόρος Παμπούκης και ο Νικόλαος Σολιώτης αρχίζουν το έργο τους προς την πατρίδα. 

Αφηγητής: Πολεμικός αναβρασμός επικρατούσε στην Αχαΐα λίγες ημέρες πριν την επανάσταση του 1821. Μυστικές διαβουλεύσεις γίνονταν στη Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, κρυφές στρατολογήσεις ανδρών και  συνάξεις για το συντονισμό του Αγώνα από τους Φιλικούς και τους προκρίτους. Το σάλπισμα της Παλιγγενεσίας δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.

 

Αφηγητής: Κι έτσι έμελλε στον τόπο μας, τη Νωνάκριδα, ο Νικόλαος Σολιώτης να ρίξει τις πρώτες τουφεκιές του Αγώνα. Ας παρακολουθήσουμε το ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στις 14 Μαρτίου 1821.

 

[1] Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι ο Νικηφόρος Παμπούκης μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία στην Ύδρα, όπου παρέδιδε μαθήματα στα παιδιά πλούσιων Υδραίων. Δεν υπάρχει αντίστοιχη πληροφορία για το Σολιώτη αλλά για το λόγο ότι έπρεπε να αναπαραστήσουμε τη σκηνή, τον «μεταφέρουμε» κι αυτόν στην Ύδρα.  

 


 

Πόρτες Αγριδίου (14 Μαρτίου 1821)

Αφηγητής: Στις 14 Μαρτίου ο Νικόλαος Σολιώτης, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, έστησε ενέδρα με τα παλικάρια του κοντά στις Πόρτες του Αγριδίου.

Σολιώτης : Ετοιμαστείτε, παλικάρια μου! Ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού. 

Στρατιώτης 1: Ναι, καπετάνιο. Να αρχίσουμε τις ετοιμασίες των όπλων.

(Όλοι παίρνουν τα όπλα τους, κρύβονται πίσω από τα δέντρα και περιμένουν την εμφάνιση των ταχυδρόμων).

Στρατιώτης 3: Θα πάρεις στο λαιμό σου όλα τα Κλουκινοχώρια

Στρατιώτης 1: Δίκιο έχει ο Μήτσος. Έχουμε ολόκληρη οικογένεια να θρέψουμε.

Σολιώτης: Δεν μου αλλάζετε γνώμη, θα τους σφάξουμε τους παλιοτουρκαλάδες. Δεν αντέχεται άλλο ο τούρκικος ζυγός. Γι αυτό, παλικάρια μου, να δώσετε ό,τι έχετε και δεν έχετε για  την λευτεριά της πατρίδας μας!

Στρατιώτες : Για την πατρίδα, βρε παιδιά !!!

Στρατιώτης 2: Καπετάνιο μου, γιατί μαζωχτήκαμε σε αυτή τη στενωσιά; Γιατί να στήσουμε ενέδρα;

Σολιώτης: Είμαστε εδώ για να χτυπήσουμε τους Τούρκους ταχυδρόμους, τους λεγόμενους καμπαταήδες, που μεταφέρουν επιστολές στον Χουρσίτ Πάσα που λείπει στα Γιάννενα.

Στρατιώτης: Εγώ τι να κάνω, καπετάνιο μου;

Σολιώτης: Παλικάρι μου εσύ, πήγαινε να φυλάς καραούλι κι όταν δεις τους ταχυδρόμους, σφύρα μας κλέφτικα. 

Στρατιώτης3 : Τρέχω, αρχηγέ μου, τρέχω!

(Μετά από λίγο ακούγεται ένα σφύριγμα και καλπασμός αλόγων. Οι Τούρκοι ανεβαίνουν στη σκηνή ).

Στρατιώτης 1 : Έρχονται, έρχονται!

Τούρκος 1: Τρέξτε, τρέξτε, θα μας σφάξει ο πασάς.

Σολιώτης: Τώρα, παλικάρια μου, ήρθε η ώρα να ξεπληρώσετε το χρέος σας στη πατρίδα. Σημαδέψτε τα κεφάλια τους, θα πεθάνουν με τη μία.

(Ακούγονται πυροβολισμοί. Οι Τούρκοι πέφτουν αιμόφυρτοι στο χώμα. Γυναίκες έρχονται με τις στάμνες  να συγχαρούν τους Έλληνες στρατιώτες).

Μαριώ: Πο πο, τρεις Τουρκαλέοι νεκροί!

Χριστινιώ: Μπράβο στα παλικάρια που τους σκότωσαν ..

Χρυσάφω: Αυτός είναι ο μεγάλος Σολιώτης, ο άρχοντας της Πελοποννήσου..

Κατερινιώ: Άξιοι, πάντα άξιοι να ‘ναι αυτοί που τους σκότωσαν! Ελάτε να ξεδιψάσετε και να ξεκουραστείτε στο πανδοχείο του χωριού.

Αφηγητής : Μετά από την πετυχημένη ενέδρα του Σολιώτη ακολουθούν το παράδειγμα του κι άλλοι αγωνιστές ώσπου στο τέλος ξεκινά η επανάσταση ..

Αφηγητές:   Ανάλογα επεισόδια σημειώθηκαν σε όλη την περιοχή:

v Στις 16 Μάρτη, δυο μέρες μετά το χτύπημα στις Πόρτες, ο Αναγνώστης Γιαννόπουλος ή Πάτζος από την Περιστέρα με εντολή του προεστού Σωτήρη Χαραλάμπη συνέλαβε 15 Τούρκους στην Ακράτα που είχαν αποβιβαστεί από πλοίο και πήγαιναν στην Τριπολιτσά. Τους αφόπλισαν και τους εκτέλεσαν στη Βερσοβά, τα σημερινά Αλφαρά. 

v Ο Λειβαρτζινός Δημητράκης Ινταρές έκαψε στη Μοστενίτσα της Ηλείας τον πύργο του Λιμάζαγα.

v Στο Λειβάρτζι ο προεστός Ξαντάκης Τομαράς σκότωσε έναν Τριπολιτσιώτη Τούρκο σπαχή που ήρθε να εισπράξει φόρους.

v Στο Σοποτό Καλαβρύτων με διαταγή του Παναγιώτη Φωτήλα φονεύτηκαν δύο σπαχήδες Τούρκοι, οι Ασήμαγας και Ομέραγας μουκαπελετζήδες.

v Και στις 19 Μάρτη όμως, όπως αναφέρεται στη βιογραφία του Σολιώτη, πληροφορούμαστε κι άλλο χτύπημα Τούρκων: «..μαθών ότι διέβαινον και οι γνωστοί Οθωμανοί Τσιπογλαίοι Τριπολιτσιώται μετά οκτώ άλλων υπ’ αυτούς Οθωμανών εκ των πέριξ χωρίων Αρφαρών, απέστειλέ τινας των στρατιωτών του μετά του αδερφού του και εφόνευσαν και αυτούς».  Ο δημογέροντας της Βαλιμής Παν. Μητρόπουλος ανέλαβε την εξόντωση των Τούρκων ύστερα από συνεννόηση με τον Σολιώτη κοντά στο χωριό Σβυρού. 

Αφηγητής 1:   Τα επεισόδια αυτά αν και μεμονωμένα δημιούργησαν επαναστατικό κλίμα και αφύπνισαν τις ψυχές των υποδουλωμένων Ελλήνων που πια δεν έβλεπαν την ώρα να σηκώσουν τα όπλα και να υπερασπίσουν την πατρίδα.

Αφηγητής 2: Κι όταν όλα ήταν έτοιμα, ξημέρωσε η άγια μέρα που περίμενε η Ελλάδα για τέσσερις αιώνες. Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου 1821. Στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, μια χούφτα παλικάρια, ζήτησαν από τον επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό, να τους ευλογήσει τα όπλα. Γιατί μόνο με την ευλογία και τη βοήθεια του Θεού, θα μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με τον αμέτρητο στρατό του Σουλτάνου.

 


 

 

Συγκέντρωση στην Αγία Λαύρα

Αφηγητής: Στις 21 Μαρτίου 1821 συγκεντρώθηκαν 600 αγωνιστές με τους αρχηγούς τους στη Μονή της Αγίας Λαύρας.

Σολιώτης:  Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε εναντίον της τουρκικής σκλαβιάς. Είδατε πόσο καλά στήσαμε ενέδρα στις Πόρτες του Αγριδίου και φάγαμε λάχανο τους Τούρκους ταχυδρόμους; Αυτές ήταν οι πρώτες πετυχημένες τουφεκιές του αγώνα και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι.

Πετμεζαίοι: Δίκιο έχεις, Σολιώτη, πρέπει να ξεσηκωθούμε ενωμένοι εναντίον των Τούρκων χωρίς δισταγμό.

Λόντος: Περιμένετε, ορέ! Αν ξεσηκωθούμε  εναντίον τους θα σφάξουν τις γυναίκες και τα παιδιά μας. Δεν τους λυπάστε;

Παλαιών Πατρών Γερμανός: Αν δεν ξεσηκωθούμε τώρα, ποτέ δεν θα ελευθερώσουμε την πατρίδα μας.

Λόντος: Δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Δεν έχουμε όπλα να τους αντισταθούμε. Θα καταστρέψουν και θα κάψουν τα χωριά μας.

Σολιώτης:  Μπορεί να μην έχουμε όπλα, αλλά έχουμε θέληση για απελευθέρωση.

Παλαιών Πατρών Γερμανός: Ας ορκιστούμε τότε παλικάρια όλοι μαζί!

(σηκώνει το λάβαρο)

ΟΛΟΙ:  Ελευθερία ή Θάνατος!

Χαραλάμπης: Ελάτε να πάρουμε τώρα για σημαία το λάβαρο με τη χρυσοκέντητη  παράσταση της κοίμησης της Θεοτόκου και ας ξεχυθούμε εναντίον τους.

Σολιώτης:   Πάμε να ελευθερώσουμε την ταλαιπωρημένη πατρίδα μας με θάρρος και πίστη.

Πετμεζαίοι: Όπου βλέπετε Τούρκο, να τον σκοτώνετε τον άτιμο!

Αφηγητής:   Οι Τούρκοι κλείστηκαν στα κάστρα και ύστερα από τετραήμερη πολιορκία αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Στην Πάτρα οι συγκεντρωμένοι αρχιερείς, πρόκριτοι και οπλαρχηγοί καλούσαν μέσα από επαναστατικές προκηρύξεις τους Έλληνες να ξεσηκωθούν όλοι εναντίον των Τούρκων. Συγχρόνως στάλθηκε  στους Προξένους της Πάτρας προκήρυξη με την οποία ζητούσαν υποστήριξη από όλη της Ευρώπη. Η προκήρυξη έλεγε: «Ημείς το ελληνικόν έθνος των Χριστιανών, βλέποντες ότι μας καταφρονεί το οθωμανικόν γένος και ότι σκοπεύει όλεθρον εναντίον μας …αποφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν και τούτου ένεκα βαστούμεν τα όπλα  εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας… Οι ειλικρινείς φίλοι σας: Ο Πατρών Γερμανός, ο Κερνίτσης Προκόπιος, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος, Μενιζέλος Ρούφος, Ι. Παπαδιαμαντόπουλος, Σωτηράκης Θεοχαρόπουλος».   

Αφηγητής: Τι να πρωτοθαυμάσουμε! Το γέρο του Μοριά, τον Κολοκοτρώνη που αντιμετώπισε με απαράμιλλο θάρρος τον Δράμαλη στα Δερβενάκια ή τους γενναίους άντρες της Ακράτας σαν ήρθαν αντιμέτωποι με τα υπολείμματα της στρατιάς του Δράμαλη.


 

 

Η μάχη της Ακράτας (1823)

ΣΚΗΝΗ A΄

Αφηγητής: Δυο γυναίκες καθώς πλένουν τα ρούχα τους στη βρύση του χωριού συζητούν για τις φήμες που ακούστηκαν απ' τους αγγελιοφόρους.

Βαγγελιώ: Μωρ’, τα ‘μαθες τα νέα; Ο Δράμαλης και ο Χουρσίτ πασάς είδαν τα ραδίκια ανάποδα.

Μάρω: Το ξέρω, το ξέρω. Μετά την πανωλεθρία που πάθανε, τι ήθελες να κάνουν; Αφού τους έτυχε η μοίρα να συναντήσουν τον μεγάλο άντρα της Πελοποννήσου…

Βαγγελιώ: Που πήγε και στραβώθηκε με τη Μαριγώ την καλόγρια[2]

Μάρω: Και που, εμείς είμαστε πιο όμορφες από αυτήν.

Βαγγελιώ: Οι οπλαρχηγοί το ξέρουν ότι θα περάσουν τα απομεινάρια του στρατού του Δράμαλη, που είναι περίπου 4000 άντρες;

Μάρω: Δεν είμαι σίγουρη ότι το ξέρουν.

Βαγγελιώ: Κοίτα, η γνώμη μου είναι πως σαν ζητήσουν τη βοήθεια των Κορινθίων, θα τους συντρίψουν.

Μάρω: Θα πάω εγώ στο Σολιώτη, που είναι και άντρας και έξυπνος, ενώ εσύ θα πας στον Θεοχαρόπουλο, που του αρέσουν οι μελαχρινές, όπως και εσύ, τρομάρα σου.

Αφηγητής: Οι δυο γυναίκες έτρεξαν προς τους οπλαρχηγούς και τους τα πρόφτασαν όλα.

Τραγούδι:

«-Που πας, ρε Βοϊδο- Δράμαλη, κονιαροπατημένε;
-Πάω να μαχώξω, ζαερέ, να κάψω την Ακράτα να χύσω αίμα κλέφτικο, να διώξω τους μουρτάτες.
- Τώρα να ιδείς τον πόλεμο, το κλέφτικο ντουφέκι, πως πολεμάει ο Πετμεζάς και ο καπετάν Σωτήρος, πως σείεται και βογκάει η γης, σαν πολεμά ο Σολιώτης. Του Δράμαλη τ' απομεινάρια λιώσαν στα Μαύρα Λιθάρια...»

 

Σκηνή B΄

Αφηγητής: Στα Δερβενάκια οι οπλαρχηγοί ετοιμάζονταν για τη μάχη ενώ οι Κορίνθιοι ερχόντουσαν προς την Ακράτα.

Ν. Σολιώτης: Όλα έτοιμα, ρε Σωτήρη;

Σ. Θεοχαρόπουλος: Οι άντρες μας είναι έτοιμοι, αλλά επειδή είμαστε  μόνο 1200 και θα πολεμήσουμε και νύχτα, θα βάλουμε κεριά στα κέρατα των κριαριών για να νομίζουν οι παλιότουρκοι ότι είμαστε πάρα πολλοί...

Λόντος: Όπως έκαναν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας στο θέατρο της Αιγείρας.

Μελετόπουλος: Τρέξτε, τρέξτε, έφτασαν οι Κορίνθιοι. Οι Πετμεζαίοι και οι Ζαΐμηδες θα τους οδηγήσουν εδώ.

Ν. Σολιώτης: Φύγαμε, αδέρφια, να διαλύσουμε τους Τούρκους.

 

Σκηνή Γ΄

Αφηγητής: Οι Τούρκοι έφτασαν στον Κράθη ποταμό έτοιμοι να δώσουν μια μεγάλη μάχη.

Πετμεζαίοι: Έρχονται, αδέρφια.  Πάνω τους.

Ζαΐμηδες: Βαρέστε τους στο σταυρό, αλλάξτε τους τα φώτα, όπως έκαναν κι αυτοί στους χιλιάδες συντρόφους μας.

Σολιώτης: Χρειαζόμαστε βοήθεια.

Θεοχαρόπουλος: Λόντε, πήγαινε να φέρεις τα γυναικόπαιδα να μας βοηθήσουν.

Λόντος: Πάω, και θα έρθω όσο πιο γρήγορα μπορώ.

Αφηγητής: Ο Λόντος περνάει το ποτάμι και πάει προς το χωριό. Φωνάζει τις γυναίκες.

Λόντος: Μάρω, Βαγγελιώ, φέρτε τα όπλα των αντρών σας και ελάτε να μας βοηθήσετε όπως έκανε η Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους στο ναυτικό αγώνα.

Βαγγελιώ: Αμέσως, αφέντη μου.

Μάρω: Περιμένετε να χτενιστώ λιγάκι μη με δει ο κόσμος έτσι.

Βαγγελιώ: Ποιος κόσμος, χριστιανή μου, δεν πάμε στο νυφοπάζαρο, σε μάχη πάμε. Πιάσε τα μαλλιά σου και φύγαμε.

Λόντος: Πάμε, κορίτσια, αργήσαμε, θα τελειώσει ο πόλεμος, τι κουσιεύετε;

Αφηγητής: Οι γυναίκες παίρνουν τα όπλα των αντρών τους και ξεκινούν για τον πόλεμο. Στον δρόμο ένα βόλι τραυματίζει το Λόντο σοβαρά στο χέρι.

Μάρω: Μωρ' Βαγγελιώ, βγαλ’ το τσεμπέρι σου και δέσ’ του το στον ώμο.

Θεοχαρόπουλος: Άντε, βρε τσούπρες,  γεμίστε τα όπλα σας και ελάτε μπας και φάμε κάνα παλιότουρκο.

Λόντος: Απάνω τους αδέρφια! Φάτε τους!

Θεοχαρόπουλος: Αα! Με πέτυχε ο άτιμος στο πόδι.

Αφηγητής: Η Μάρω και η Βαγγελιώ τρέχουν προς την μεριά του Θεοχαρόπουλου.

Μάρω: Είσαι καλά, αρχηγέ;.

Θεοχαρόπουλος: Μια χαρά. Πάρτε τα όπλα κα δείξτε τους τι πάει να πει Έλληνες.

(Στην άλλη πλευρά της σκηνής)

Ντελύ Αχμέτ: Μουράτ, παίξε τη σάλπιγγα για να έρθουν και οι άλλοι στρατιώτες.

Μουράτ: Εντάξει, αφέντη μου.

Αφηγητής: Ο Ντελυ Αχμέτ έχασε πολλούς άντρες εκείνο το βράδυ, γι' αυτό και υποχώρησε.

Όλοι μαζί: Νικήσαμε, μωρέ παιδιά.

Βαγγελιώ: Μπράβο στα παλικάρια μας.

Μάρω: Πάλεψαν θαρραλέα, μπράβο τους!


[2] Η τοπική παράδοση θέλει τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να αγαπά τη Μαριγώ Βελισσαροπούλου από τα Χαλκιάνικα.

 


 

 

Η μάχη του Καστρακίου (1826)

Αφηγητής: Έναν Ζάλογγο σαν αυτόν που έζησαν οι ηρωικές Σουλιώτισσες έζησαν και οι γυναίκες των Κλουκίνων, όταν…..

Αφηγητής: Την άνοιξη του 1826 ο Ιμπραήμ με 9.000 άντρες βάδιζε προς τα Καλάβρυτα με σκοπό να φτάσει στην Τρίπολη. Ήταν νύχτα. Ο Ιμπραήμ και τα στρατεύματά του ήταν  ένα χιλιόμετρο μακριά απ’ το Καστράκι, στους πρόποδες του Χελμού.

Ιμπραήμ: Σε λίγο φτάνουμε στο Σόλο, τραβήξτε σπαθιά. Θα πάρουμε απόψε την εκδίκησή μας για τις πολλές ταπεινώσεις που υποστήκαμε στο παρελθόν.

Υπαξιωματικός: Να εκδικηθούμε το Σολιώτη για το θάνατο των φοροεισπρακτόρων μας στις Πόρτες. Εκδίκηση!!!!

Ιμπραήμ: Απόψε το χώμα θα βαφτεί κόκκινο με το αίμα των γκιαούρηδων. Θάνατος στους ραγιάδες. Κάψτε τα Κλουκινοχώρια!!

Αφηγητής: Την ίδια ώρα στο Καστράκι ο Σολιώτης και ο Πετμεζάς οργάνωναν την άμυνά τους.

Σολιώτης: Αν είμαστε ανοργάνωτοι δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Ο Ιμπραήμ θα μας αφανίσει.

Πετμεζάς: Δίκιο έχεις, ορέ Σολιώτη! Ανασυνταχτείτε! Σπαθιά μπροστά και τουφέκια πίσω.

Σολιώτης: Γυναίκες, ήρθε η ώρα να βοηθήσετε κι εσείς. Μαζέψτε εφόδια.

Γυναίκα1: Ναι, αρχηγέ. Όλες οι γυναίκες θα βοηθήσουμε για την ελευθερία της πατρίδας μας. Πάω να τις μαζέψω. 

Όλοι: Ελευθερία ή θάνατος. Όλοι για την πατρίδα.

Γυναίκα: Θα φύγουμε από εδώ και θα κρυφτούμε στις πλαγιές του Χελμού. Δεν μπορούμε να βάλουμε σε κίνδυνο τις ζωές των παιδιών μας.

Πετμεζάς: Έχεις δίκιο, Κατερινιώ. Πρέπει να φύγετε!

Σολιώτης: Οι Τούρκοι είναι αδίστακτοι. Θα σπείρουν την καταστροφή στο πέρασμά τους.

 

Σκηνή Β΄

Αφηγητής: Είναι ακόμα νύχτα. Ο Ιμπραήμ με τον υπαξιωματικό του συζητάνε στο βάθος της σκηνής.

Υπαξιωματικός: Ο στρατός μας είναι εξουθενωμένος. Πρέπει να ξεκουραστούμε. Φοβάμαι ότι οι γκιαούρηδες θα μας νικήσουν αν δεν πάρουμε δυνάμεις.

Ιμπραήμ: Τι λόγια είναι αυτά; Οι ραγιάδες δεν θα μας νικήσουν ποτέ. Μπορεί να έχουμε χάσει κάποιες μάχες αλλά δεν πρόκειται να χάσουμε τον πόλεμο.

(Ο Ιμπραήμ θυμώνει και σπρώχνει τον υπαξιωματικό).

Υπαξιωματικός: Συγχώρα με, αφέντη μου! Δεν θα ξαναπώ τέτοια λόγια για τους Τούρκους. Απλώς απ’ τις πολλές ήττες έχω δειλιάσει ο κακόμοιρος.

(Ξαφνικά ακούγεται μια κραυγή).

Έλληνες: Γιούργιααα! Απάνω τους, ορέ λεβέντες: Επίθεσηηη! Θάνατος στους Τούρκους! Απόψε θα πεθάνουν οι σκυλάραπες. Μην αφήσετε κεφάλι για κεφάλι!

Αφηγητής: Οι Τουρκοαιγύπτιοι απροετοίμαστοι πιάστηκαν στον ύπνο! Καθώς ήταν πολυάριθμοι πήραν αμέσως τα όπλα και αμύνθηκαν σφοδρά. Έκαναν επίθεση στη θέση Καστράκι, στον Κράθη ποταμό. Μανιασμένοι, χίμηξαν στους Έλληνες πολεμιστές και προξένησαν πολλές απώλειες και φθορές. Απεγνωσμένα οι απροστάτευτες γυναίκες και τα παιδιά, χωρίς να χάσουν λεπτό, άρχισαν να πετάνε πέτρες και κοτρόνες αντί για σφαίρες. Όμως οι Τουρκοαιγύπτιοι σαν μια αγέλη αγριεμένων λύκων όρμησαν στους λιγοστούς Έλληνες και τους εξανάγκασαν να υποχωρήσουν. Τα γυναικόπαιδα απελπισμένα άρχισαν να πέφτουν απ’ τα απόκρημνα βράχια για να αποφύγουν την αιχμαλωσία.

Αφηγητής: Ήταν από τις μεγαλύτερες και πιο αιματηρές σφαγές στην ιστορία της επανάστασης. Οι ιππείς του Ιμπραήμ έκαψαν τα χωριά Ζαρούχλα, Περιστέρα, Σόλο και Κερπινή και ο ίδιος ο Ιμπραήμ μπήκε έφιππος στην εκκλησία του Αϊ-Γιωργιού και χαράκωσε με το σπαθί του την εικόνα της Παναγιάς. Έτσι η ηρωική Νωνάκριδα, όπου έπεσαν οι πρώτες τουφεκιές, έδωσε μετά από πέντε έτη μία ακόμα προσφορά θυσίας που συγκίνησε πολλούς.

LAST_UPDATED2