Η Ακράτα Ο δήμος μας

Δευτέρα, 16 Δεκέμβριος 2013 11:31 διαχειριστής
Εκτύπωση PDF

Εγγόνα του Χελμού, του Κράθη κόρη, η Ακράτα άνθισε τους μετεπαναστατικούς χρόνους όταν κάτοικοι της ορεινής Νωνάκριδας κατέβηκαν και ρίζωσαν στην πεδιάδα της Ανατολικής Αιγιάλειας. Ο φόβος των πειρατών και η τουρκική απειλή έχουν προ πολλού περάσει. Η οικονομική άνθιση που παρατηρείται στα τέλη του 18ου αιώνα στα Κλουκινοχώρια και η πληθυσμιακή πύκνωση συνετέλεσαν στην μετακίνηση προς τα πεδινά παραθαλάσσια μέρη του Κορινθιακού. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις και ο παρακείμενος Κράθης ποταμός είναι πρόκληση για τους κατοίκους που χτίζουν μόνιμες πια κατοικίες και εγκαθίστανται στην πεδινή περιοχή.

 

 

Όταν το 1847 οι Ακρατινοί ανέθεσαν στον Τρικαλιώτη εργολάβο Δημήτριο Κούρκαφα να διοχετεύσει τα νερά του Κράθη στον κάμπο της Ακράτας δεν συνειδητοποίησαν ότι υπέγραφαν συμβόλαιο με το μέλλον. Χιλιάδες στρεμμάτων γης γονιμοποιήθηκαν κάνοντας εύφορο τον τόπο προκαλώντας πλέον μεγάλες ανθρώπινες ομάδες να μετακινηθούν από τη Νωνάκριδα. Κι αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν δουλειά, έσταξαν τον ιδρώτα τους στην γόνιμη γη, έχτισαν σπίτια, έδωσαν όνομα σε ολάκερες γειτονιές. Ζήτησαν μόρφωση για τα παιδιά τους κι έχτισαν σχολεία και γυμνάσιο, εκκλησιές, ίδρυσαν συλλόγους ρίχνοντας γερά ριζώματα στου πολιτισμού την υπόθεση.

 

 

Το έμπα του 20ου αιώνα βρίσκει την Ακράτα να ζει απ' την ευλογημένη της γη, να περηφανεύεται για το λάδι, το κρασί, την μαυρομάτα σταφίδα και την εμπορική της κίνηση. Ο μεσοπόλεμος και τα χρόνια μετά το '40 βρίσκουν σημαντικό μέρος του ανθρώπινου δυναμικού της στα μεγάλα αστικά κέντρα και στα ξένα μην μπορώντας να ξεφύγει από το κλίμα που επικρατούσε σε όλη την Ελλάδα.

 

 

Στο κατώφλι του 21ου αιώνα σήμερα η Ακράτα αριθμεί 5500 κατοίκους. Με το νόμο Καποδίστρια συγκέντρωσε γύρω της τις κοινότητες Κραθίδος με τα πανέμορφα χωριά Παραλία Πλατάνου, Πλάτανος, Καλαμιά, Βούτσιμος, Ποταμιές, Τσιβλός, τις κοινότητες Αμπέλου, Βαλιμής και τον τέως Δήμο Νωνάκριδας. 

 

 

Η Ακράτα είναι έδρα και διοικητικό κέντρο του Δήμου με υπηρεσίες, σχολεία, Κ. Υγείας, Τράπεζα, συλλόγους και ιδρύματα. Είναι ίσως ο μοναδικός δήμος που συγκεντρώνει τόσες ομορφιές και ποικιλία τοπίου στα όρια του. Εκτείνεται απ' τα παράλια του Κορινθιακού με το καμάρι του Δήμου την παραθεριστική λουτρόπολη έως τα χωριά του Χελμού με όμορους δήμους από δυτικά του Διακοφτού και Καλαβρύτων, νότια του Φενεού και ανατολικά της Αιγείρας.

Μια σύγχρονη πόλη πλέον η Ακράτα μαγνητίζει εκατοντάδες παραθεριστές κάθε χρόνο που έρχονται να χαρούν το απέραντο γαλάζιο του Κορινθιακού και να συνδυάσουν μονοήμερες εκδρομές στα παραδοσιακά χωριά της.

 

Το εμπορικό κέντρο της Ακράτας μετοίκησε κι αυτό από την ενδοχώρα στα παράλια μεταφέροντας στον κόμβο την αγορά του Δήμου. Η φυσιογνωμία της παραλίας της Ακράτας άλλαξε τις τελευταίες δεκαετίες αφού τα βαλτώδη κτήματα αποξηράνθηκαν (από το '70 και μετά) και μετατράπηκαν σε μεγάλης αξίας οικόπεδα που πάνω τους φύτρωσαν πολυκατοικίες, τουριστικά και εμπορικά καταστήματα. Η μοναδική παραλία η μόλις μιάμιση ώρας απόσταση από την Αθήνα και οι παροχές για μια αξιοπρεπή διαβίωση δημιούργησαν ένα σύγχρονο τουριστικό θέρετρο και δεν είναι λίγοι αυτοί που το επέλεξαν σαν μόνιμη κατοικία.

 

 

Η Μάχη της Ακράτας

Η τελευταία πράξη μετά το θάνατο του Δράμαλη στην Κόρινθο θα παιχτεί στην Ακράτα. Τα υπολείμματα της στρατιάς του θα καταφύγουν τον Ιανουάριο του 1823 με αρχηγό τον Δελή Αχμέτ στα Ζαχιλίτικα έξω απ' το Δερβένι.

Το ποτάμι της Ακράτας ήταν πέρασμα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κόρινθο. Οι άντρες του Ζαΐμη έπιασαν θέσεις στα Μαύρα Λιθάρια και οι Πετμεζαίοι στην Ακτράτα. Το τούρκικο ιππικό προσπάθησε να περάσει το ποτάμι, εκεί όμως τον περίμεναν οι άντρες του Πετμεζά, του Σωτήρη Χαραλάμπη, Βοστίτσανοι και Καλαβρυτινοί. Μετά από δίμηνη πολιορκία, η πλειονότητα των Τούρκων εξοντώθηκε απ' την πείνα και ελάχιστοι που επέζησαν περισυλλέχθηκαν από αγγλικά πλοία και μετεφέρθηκαν σωστά ανθρώπινα ράκη στην Πάτρα.

Στον χώρο διεξήχθη η μάχη, στη θέση Παλαιό Χάνι, σε ένδειξη τιμής και σεβασμού στους νεκρούς, στις 16 Ιουλίου 1974 στήθηκε αναμνηστική στήλη. Της μάχης της Ακτράτας!

- Που πας, ρε βοϊδο-Δράμαλη, κονιαροπατημένε:
- Πάω να μαχώξω ζαερέ, να κάψω την Ακράτα, να χύσω αίμα κλέφτικο, να διώξω τους μουρτάτες.
- Τώρα να ιδείς τον πόλεμο, το κλέφτικο ντουφέκι, πως πολεμάει ο Πετμεζάς και ο καπετάν Σωτήρος, πως σείεται και βογκάει η γης, σαν πολεμά ο Σολιώτης. Του Δράμαλη τ' απομεινάρια λιώσαν στα Μαύρα Λιθάρια.

Σωτήρος : Σωτήρης Χαραλάμπης
Κονάρηδες : Τούρκοι από το Ικόνιο που αποίκησαν τη Θεσσαλία και την Νότια Μακεδονία.
Ζαερές : (τούρκικα) το στράτευμα.

(Ένα ιστορικό γεγονός από έντυπο που τυπώθηκε με την ευγενική χορηγία του εκδοτικού οργανισμού Ν. ΣΥΝΟΡΑ ΛΙΒΑΝΗ, στο πολιτιστικό καλοκαίρι που διοργάνωσε ο Πολ. Σύλλογος Αναγέννηση).